ISO (International Organization for Standarization)
 
        Choć wiele kombinacji przysłony i czasu otwarcia migawki daje identycznie naświetlone obrazy, nie z każdego trybu można będzie skorzystać podczas sesji fotograficznej. W pochmurny dzień może się okazać, że czas ekspozycji wymagany przy małym otworze przysłony jest zbyt długi, aby zdjęcie wykonane aparatem trzymanym w ręku było nieporuszone. Z kolei próbując uzyskać małą głębię ostrości w letnie południe na plaży, możemy się przekonać, że wszystkie czasy otwarcia migawki są zbyt długie. Część problemów pojawiających się w czasie sesji przy słabym oświetleniu można co prawda wyeliminować, stosując jasne obiektywy albo filtry, ale nie rozwiązuje to wszystkich kłopotów. Lepszym rozwiązaniem jest regulacja wrażliwości na światło powierzchni światłoczułej w aparacie. W przypadku tradycyjnej fotografii efekt ten uzyskać można, kupując filmy o różnej czułości na światło - błony o wyższej liczbie ISO potrzebują mniej światła do poprawnej rejestracji obrazu. Do prawidłowej ekspozycji filmu 800 wystarczy np. osiem razy słabsze oświetlenie niż dla filmu ISO 100.
 
        W aparatach cyfrowych zdjęcia powstają zawsze za pomocą tej samej matrycy światłoczułej. Aby ich użytkownikom dać podobną swobodę jak właścicielom konstrukcji analogowych, czułość cyfrowych przetworników można zazwyczaj w pewnym zakresie regulować. Z reguły fotograf ma do dyspozycji kilka wrażliwości z zakresu ok. 50-800 ISO, co pozwala swobodnie rejestrować zdjęcia w niemal wszystkich sytuacjach. Czułość aparatów cyfrowych wyrażana jest identycznych jednostkach jak czułość filmów. Oznacza to, że w danych warunkach oświetleniowych i przy takiej samej czułości filmu i przetwornika cyfrowego poprawną ekspozycję uzyska się, stosując jednakowe kombinacje czasu naświetlania i przysłony.
 
        W praktyce regulacja czułości cyfrowego elementu światłoczułego polega na zmianie parametrów pracy wzmacniaczy sygnałów odbieranych z matrycy. Oznacza to, że wraz ze wzrostem wrażliwości na światło rośnie też poziom zakłóceń, które są wzmacniane razem z użytecznymi informacjami. Objawem tego jest charakterystyczna niejednolitość powierzchni o identycznym kolorze, które na fotografiach rejestrowanych przy dużych czułościach (np. ISO 800) nabierają nieco ziarnistego, chropowatego wyglądu. Podczas bardzo długich czasów ekspozycji (powyżej kilku sekund), na obrazie wynikowym pojawiać się mogą z kolei pojedyncze piksele wyraźnie odcinające sę od tła. Producenci aparatów fotograficznych są oczywiście świadomi tego problemu i coraz częściej wyposażają je w specjalne algorytmy, mające za zadanie minimalizować tego rodzaju błędy. Tak czy inaczej warto pamiętać, że używanie wysokoczułych trybów pracy aparatu powinno być ostatecznością - jeżeli jest to tylko możliwe, korzystajmy z czułości 50-200, które gwarantują uzyskiwanie fotografii najwyższej jakości.
 
     

 
ISO 50
czas otwarcia migawki 1/5 s
przesłona: F3,2
ISO 100
czas otwarcia migawki 1/10 s
przesłona: F3,2
ISO 200
czas otwarcia migawki 1/20 s
przesłona: F3,2
ISO 400
czas otwarcia migawki 1/40 s
przesłona: F3,2
        Przykład przedstawiony na zdjęciach powyżej demonstruje, że dla przesłony F3,2 zwiększanie wartości ISO powoduje skrócenie czasu otwarcia migawki z 1/5 sek do 1/40 sek. W praktyce oznacza to, że przy czasie otwarcia migawki 1/5 sek musimy użyć statywu, podczas gdy przy czasie 1/40 sek możemy wykonać zdjęcie z ręki. Oczywiście efektem zwiększenia wartości ISO z 50 do 400 są "szumy" widoczne na zdjęciu. Szumy te są bardziej widoczne na zdjęciach wykonanych przy słabym oświetleniu, w miejscach zacienionych. Im więcej światła (obiekt lepiej oświetlony) tym mniejsze "szumy" są widoczne na zdjęciu, co można obejrzeć poniżej.
ISO 50
ISO 100
ISO 200
ISO 400